Έρως....
Κι ο έρωτας γκαβή κωλόγρια
που ξεχνά τα χαπάκια για την μνήμη...
Τα παίρνει, τα μεζεύει, τ’ ανακατεύει όλα,
αχταρμάς που κυριεύει το άδικο
και μετά σου ξεσκίζει αργά τις σάρκες.
Ώσπου να καθαρίσεις λεκέδες και αίματα
την έχει πάρει ο ύπνος.
Κι έτσι κυλάς στην αδράνεια.
Μια κατηφοριά τρελή, ατέλειωτη,
σε ρημάζει ενώ σε τρέφει μ’ ελπίδες.
Πάντα ψεύτικες όμως.
Γιατί, ως γνωστόν, ποτέ δε ξέρεις
από που θα σου ‘ρθει.
Τώρα αν είσαι απ’ τους τυχερούς,
σόρυ,
ανήκεις σ’ άλλο κλάμπ.
Σ’ εκείνο με το ρόζ αγγελάκι,
τα φτερά, το γυμνό ποπό
και τη γεμάτη φαρέτρα.
Α! Και πάρε και κανένα λαχείο!
Γιατί εμείς εδώ, μπά....
