Ο κλόουν γυρεύων

Ο κλόουν γυρεύων

Ένας κλόουν την πόλη γυρνά

με σκισμένα παπούτσια,

ραγισμένη καρδιά

κι αδειανό πορτοφόλι.

Τη γυρνά στα δύο του χέρια

σαν σφαίρα φωτιάς,

σαν βόλο παδιού που ‘χουν κλειστεί

μέσα του οι ανέμοι.

Τρέχει να σε βρεί

να σου πεί πως σε ψάχνω.

Θα με βρείς δίπλα στην Αθηνά

στην ταράτσα του Μπενάκη

τους δρόμους να ρωτάω

πότε θα έρθεις.

Κι αυτοί όλο λένε

πως αν δεν έρθεις εσύ

θα ‘ρθεί κάποιος άλλος.

Κι όλο θέλω να έρχεται νύχτα,

να σταματούν τα ρολόγια

να τραγουδώ, να ξεχνιέμαι.

Κάνω μπάνιο και στον καθρέφτη κοιτιέμαι

τον εαυτό μου φοράω

με βαρένουν τόσα

και δεν ξέρω πιά αν μου μοιάζω.

Ο κλόουν πάλι απ’ έξω περνά

δε σε βρήκε ούτε απόψε

η νύχτα σε κρύβει, που να γυρνάς...

κι η πολιτεία ώρα πλέον κοιμάται.

Ιστορίες της Μητρόπολης 2

Ιστορίες της Μητρόπολης 2

Δρόμοι, σκοτάδια, καπνοί και σκουριά,

αλλόφρωνες αρουραίοι χορεύουν σατανική τζάζ.

Η φρίκη βολτάρει, κουνάει τους γοφούς της

και αρμέγει αγάπες.

Αστέρια σβησμένα και στύσεις φθηνές της πεντάρας.

Τη νύχτα κανείς δε κοιμάται,

μονάχα κάθε φορά ένας.

Τα έγχρωμα όνειρα βλέπεις δε φθάνουν

και η ζήτηση είναι μεγάλη.

Σπασμένα φανάρια, ζωή πλαστική σε μπουκάλι.

Το μυαλό του, νερό που κοχλάζει.

Κουμπωμένος με βία 3 χάπια

κι αρχίζει να βλέπει πως θέλει να μοιάζει.

Παραλία, ο ήλιος ακουμπά στα νερά

και το κορίτσι γελάει.

Κρατιούνται απ’ το χέρι, με γυμνά πόδια στην ακτή,

οι γλάροι ζηλεύουν, τους κάνουνε χάζι.

Τη χαρά τους σφραγίζει φιλί και πιο κάτω βρίσκουν παρέα μεγάλη.

Η ταινία μπερδεύεται, τεντώνεται, σπάει.

Τα όνειρα κρατούν λίγα δέυτερα μόνο.

Χα! Τι νόμιζες!

Στη Μητρόπολη ξημέρωσες πάλι...