Πρωινό

φώς απαλό σαν μετάξι
απλωμένο στα σχοινιά της ταράτσας.

ένα νόημα απλό
που θολώνει το μυαλό σου σαν στάχτη.

στάχια χιλλιάδες, λιλιπούτια σχεδόν
χαιδεύουν το κορμί σου και στις 4 διαστάσεις.

σταθμοί και τραίνα
επιβλητικά σαν λιμάνια,
τσιγάρα πατημένα στα πεζοδρόμια.

η πρώτη ανάσα της μέρας με μάτια ανοιχτά
αγκαλιάζει τ' αυτί σου και ρίγη χαρίζει.

η καρδιά έχει πνιγεί σε φωτιά
το ακόρδο έχει αλλάξει
τα μινόρε έχουν πλέον τελειώσει, είπες...

σακάκι στην καρέκλα ριγμένο
έχει περπατήσει μαζί σου
τόσες και τόσες γειτονιές
όσπου σε ξανάφερε εδώ.

καλημέρα!