Φανάρια στεγνά από φως....

ΕΡΗΜΑ ΦΑΝΑΡΙΑ,
ΣΤΕΓΝΑ ΑΠΟ ΦΩΣ,
ΤΟ ΚΕΝΟ ΣΟΥ ΓΛΥΚΙΕΑ ΜΟΥ,
ΠΙΑ ΔΕ ΦΩΤΙΖΟΥΝ.
ΟΥΤΕ ΛΑΜΠΑΚΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ
ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΝΙΑ ΣΟΥ
ΔΕ ΣΒΗΝΟΥΝ.
ΦΩΣ ΧΡΥΣΟ
ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕ Σ' ΑΓΓΙΖΕΙ,
ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ
ΜΟΝΟ ΤΗ ΣΑΡΚΑ ΣΟΥ ΚΑΕΙ.
ΑΣΤΕΡΙ ΣΒΗΣΜΕΝΟ
ΑΚΟΜΑ ΦΩΤΙΖΕΙ,
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ
ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΥΝΗΜΑ
ΚΡΥΟ ΘΑ ΦΕΡΕΙ.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΑΘΕΙΑ
Σ ΑΒΥΣΣΟ ΑΠΥΘΜΕΝΗ
ΑΚΟΜΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ.
ΜΑ ΜΟΝΑΧΑ ΣΕ ΣΕΝΑ
ΔΙΠΛΑ ΣΑΝ ΓΕΡΝΕΙ
ΤΟΤΕ ΞΑΓΡΥΠΝΑ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΜΕΡΟ ΥΠΝΟ
ΣΟΥ ΚΛΕΒΕΙ.

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΧΑΖΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΠΩΣ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ,
ΚΑΙ ΤΟ ΞΥΠΝΙΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΝΟΖΙΜΕΙ ΠΩΣ ΣΤΑ ΔΥΧΤΙΑ ΣΟΥ ΠΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ...
ΙΣΩΣ...
ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ...
ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΒΗΝΟΥΝ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ...
ΑΠΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ...


ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ:

Φανάρι ζουμερό πορτοκαλί

Φανάρι ζουμερό πορτοκαλί




Ο χρόνος μου αλλότριος
μια συστολή και μια διαστολή.
Διασπώμαι σε χιλλιάδες μικρές,
σχεδόν άυλες σταλαγματιές.
Ένα αστέρι γλυστράει, χορεύει,
κυλάει στις λάσπες, γελάει.
Θέλω ν’ ανοίξω μια τρύπα στο σύμπαν
να κλέψω το άπειρο
και να σε κρύψω εκεί
μέχρι να ‘ρθει καλοκαίρι και πάλι.
Βροχές κομφετί
και βλέμμα στραμένο μόνον εκεί.
Φωτιές, θάλασσες και κρότοι.
Λαμπτήρες μικροί, χρωματιστοί,
εξαυλώνουν τη λυσσαλέα λάμψη τους.
Εικόνες που γεμίζουν στρέμματα μνήμης,
που σαν ανοίγεις την πόρτα χάνονται
κι όλα γεμίζουν εκ νέου.
Φανάρι, πότε κόκκινο και πότε πράσινο.
Σήμερα ήταν ζουμερό πορτοκαλί.

4-3-2008
Αθήνα.