2011-06-19

Φανάρια στεγνά από φως....



ΕΡΗΜΑ ΦΑΝΑΡΙΑ,
ΣΤΕΓΝΑ ΑΠΟ ΦΩΣ,
ΤΟ ΚΕΝΟ ΣΟΥ ΓΛΥΚΙΕΑ ΜΟΥ,
ΠΙΑ ΔΕ ΦΩΤΙΖΟΥΝ.
ΟΥΤΕ ΛΑΜΠΑΚΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ
ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΝΙΑ ΣΟΥ
ΔΕ ΣΒΗΝΟΥΝ.
ΦΩΣ ΧΡΥΣΟ
ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕ Σ' ΑΓΓΙΖΕΙ,
ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ
ΜΟΝΟ ΤΗ ΣΑΡΚΑ ΣΟΥ ΚΑΕΙ.
ΑΣΤΕΡΙ ΣΒΗΣΜΕΝΟ
ΑΚΟΜΑ ΦΩΤΙΖΕΙ,
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ
ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΥΝΗΜΑ
ΚΡΥΟ ΘΑ ΦΕΡΕΙ.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΑΘΕΙΑ
Σ ΑΒΥΣΣΟ ΑΠΥΘΜΕΝΗ
ΑΚΟΜΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ.
ΜΑ ΜΟΝΑΧΑ ΣΕ ΣΕΝΑ
ΔΙΠΛΑ ΣΑΝ ΓΕΡΝΕΙ
ΤΟΤΕ ΞΑΓΡΥΠΝΑ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΜΕΡΟ ΥΠΝΟ
ΣΟΥ ΚΛΕΒΕΙ.

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΧΑΖΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΠΩΣ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ,
ΚΑΙ ΤΟ ΞΥΠΝΙΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΝΟΖΙΜΕΙ ΠΩΣ ΣΤΑ ΔΥΧΤΙΑ ΣΟΥ ΠΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ...
ΙΣΩΣ...
ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ...
ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΒΗΝΟΥΝ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ...
ΑΠΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ...


ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ:

1 comment:

ΤΕΛΧΙΝΙΟΣ said...

Τα άστρα είναι νεκρά εδώ και καιρό
Αυτό που βλέπουμε και βιώνουμε δεν είναι πάρα μονάχα το όνειρο τους....
Αυτό....
Και είναι η ανάγκη αυτή που μας σπρώχνει να βλέπουμε το όνειρο σαν πραγματικότητα.
Το φως τους έχει σβήσει, και εμείς επιμένουμε να ταξιδεύουμε μαζί του
Να πλανιόμαστε, να γνωρίζουμε την πλάνη, και όμως εμείς εκεί να επιμένουμε,
Γιατί έχουμε την γνώση ότι η ουτοπία που ζούμε...... ότι καμιά φορά.......
Ότι εμπεριέχει αλήθεια που εμείς δεν κατέχουμε
Και δεν ειναι αυτο που μας ενωχλει ή μας τρομαζει
Γιατί αυτό είναι ένα απειροελάχιστο κομματάκι που μπροστά στον παράδοξο κόσμο μας....
Που γίνετε αίτια και να χαμογελάμε ακόμα........

βάλε φωτιά σ" ό,τι σε καίει, σ" ό,τι σου τρώει την ψυχή...

βάλε φωτιά σ" ό,τι σε καίει, σ" ό,τι σου τρώει την ψυχή...
set fire in whatever burns you or ruins your soul....